Προσπαθείς να κρατήσεις ζωντανή τη γλώσσα σου μέσα στο σπίτι; Επαναλαμβάνεις τις ίδιες λέξεις ξανά και ξανά; Νιώθεις ότι είσαι ο μόνος άνθρωπος που προσπαθεί να κρατήσει τη σύνδεση του παιδιού σου με τη γλώσσα, την οικογένεια και τον πολιτισμό σου;

Μερικές φορές δεν είναι μόνο η γλώσσα που σε κουράζει. Είναι η αίσθηση ότι πρέπει να τα κάνεις όλα μόνος/η. Να μεταφέρεις μια ολόκληρη κουλτούρα. Να κρατήσεις ζωντανή μια γλώσσα. Να γεφυρώσεις δύο κόσμους. Να εξηγείς, να υπενθυμίζεις, να επιμένεις. Και ταυτόχρονα να είσαι γονέας, σύντροφος, εργαζόμενος άνθρωπος.

Αν μεγαλώνεις ένα παιδί ανάμεσα σε δύο γλώσσες ή δύο κουλτούρες, πιθανότατα γνωρίζεις αυτή την κούραση. Και ίσως γνωρίζεις επίσης την ενοχή. Την ενοχή όταν το παιδί σου απαντά στη γλώσσα της χώρας που ζείτε. Την απογοήτευση όταν φαίνεται να προτιμά τη γλώσσα του άλλου γονέα. Τον φόβο ότι κάποια στιγμή θα χαθεί κάτι σημαντικό από τη δική σου πλευρά της ιστορίας.

Σε αυτό το webinar θα μιλήσουμε για όλα αυτά.

Όχι μόνο για το πώς μαθαίνουν τα παιδιά γλώσσες. Αλλά για το τι συμβαίνει μέσα σου ως γονέας όταν προσπαθείς να μεγαλώσεις ένα παιδί ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Θα εξερευνήσουμε:

• Πώς λειτουργεί ο δίγλωσσος εγκέφαλος. 

• Τι είναι η παθητική διγλωσσία και γιατί δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το παιδί «χάνει» τη γλώσσα.

• Τι είναι το code-switching και γιατί αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης.

• Τι γνωρίζουμε σήμερα για τις γλωσσικές πολιτικές μέσα στην οικογένεια και γιατί δεν υπάρχει μία «σωστή» μέθοδος.

• Συχνά λάθη που δημιουργούν περισσότερη πίεση σε γονείς και παιδιά.

• Πρακτικούς τρόπους με τους οποίους μπορείς να στηρίξεις τη minority language χωρίς να μετατρέπεται σε καθημερινή μάχη.

• Πώς μπορεί ο γονέας της πλειονοτικής γλώσσας να στηρίξει ουσιαστικά τη διαδικασία.

• Τον ρόλο της σύνδεσης, της ασφάλειας και της ταυτότητας στη γλωσσική ανάπτυξη.

Πάνω από όλα, θα μιλήσουμε για κάτι που συχνά ξεχνάμε: Το παιδί σου δεν μαθαίνει μόνο από τις λέξεις που του λες. Μαθαίνει και από το πώς βλέπεις εσύ τον εαυτό σου.

Από το αν νιώθεις περήφανος/η για τη γλώσσα σου. Από το αν νιώθεις ότι η κουλτούρα σου έχει θέση μέσα στην οικογένεια. Από το αν αντιμετωπίζεις τη διαφορετικότητά σου ως βάρος ή ως δώρο. Γιατί τελικά ο στόχος δεν είναι η τελειότητα.